سه‌شنبه ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۲

آیا «اینترنت ملی» می تواند راهی برای دور زدن فیلترینگ باشد؟ (بخش سوم)

در بخش اول این مطلب بیشتر سعی شد تا به لحاظ غیر فنی و تحلیل گفتار مسئولان مربوطه و همچنین به سابقه استفاده از پسوند ملی و نتایج آن اشاره شود. در بخش دوم با نگاه فنی تر اما به زبان ساده که برای همه چه کاربران حرفه ای و چه کاربران غیر حرفه ای اینترنت قابل درک باشد با در نظر گرفتن پیش فرضهایی نشان داده شد که اینترانت یا همان «اینترنت ملی» چگونه با داشتن کوچکترین روزنه ای قابلیت این را خواهد داشت که خود تبدیل به یک فیلترشکن پرسرعت شود.

در این بخش سعی میشود فرض بر این باشد که «اینترنت ملی» یک بستر کاملا بسته و غیر قابل دسترسی به سطح اینترنت جهانی است. پس فرض اول اینکه اینترنت ملی یک شبکه بسته است که کلیه محتویات تولید شده در آن در محدوده جغرافیایی ایران قابل دستیابی است. ودر واقع به معنی واقعی کلمه اینترانت است.  فرض دوم این است که دسترسی به این شبکه از همه نقاط کشور با سرعت مناسب امکانپذیر است.

حال با در نظر گرفت دو فرض بالا حتما میگویید خوب وقتی هیچ پورت و کانالی برای راهیابی به اینترنت جهانی وجود ندارد چگونه اینترانت داخلی میتواند کمک کند که به اینترنت جهانی دسترسی داشته باشیم در حالی که اینترانت داخلی بالفطره یک شبکه بسته به وسعت کل کشور است که تمام کابرانش نیز داخل ایران تعریف شده اند.

درست است که اینترانت داخلی ظاهرا هیچ راه ورود و خروجی به اینترنت جهانی ندارد اما یک نکته کلیدی را در خود نهان کرده و آن اینکه یک «تور» مجازی به وسعت کل ایران برای تمام مصرف کنندگان داخلی محیا شده، حال تنها نیاز به ابزاری است که سوراخ یا سوراخهایی در این تور ایجاد کند. آنوقت دیگر این تور منافذ خروجی خواهد داشت، و نکته جالب اینکه این سوراخهای مجازی هر از چند گاهی گره خورده و بسته می شوند و در جای دیگر سوراخ دیگری شروع به فعالیت مینماید و هر چه تعداد این سوراخها و گره خوردنها بیشتر شود امکان شناسایی آن سخت تر و غیر ممکن تر میشود.

حال اگر شنیده باشید خیلی از دوستان در ایران از اینترنت ماهواره ای آفلاین استفاده میکنند و عده ای هم از اینترنت ماهواره ای آنلاین بهرمند هستند. شرط داشتن اینترنت ماهواره ای آنلاین یک اکانت ماهواره ای برای دریافت و داشتن یک اینترنت کم سرعت معمولی برای ارسال است. پس تا اینجا همه چیز آماده است یعنی یک «دی وی بی» کارت، یک اکانت ماهواره ای، اینترنت کم سرعت هم که زیر 128 موجود است. حالا فقط احتیاج به تولید یک نرم افزار است که این اینترنت را در شبکه اینترانت داخلی توزیع نماید.

در واقع هر کسی که داری امکانات بالا باشد تبدیل به یک آی اس پی میشود که اینترنت را به کمک یک نرم افزار تبادل اطلاعات «پوینت تو پوینت» که دیتاها را نیز کد مینماید بین کاربران مختلف در سطح کشور، توزیع مینماید. نرم افزارهای مشابه زیادی در شبکه اینترنت مخصوص اتصال «پوینت تو پوینت» یا نقطه به نقطه ساخته شده است «ایمیول» و «تورنت» دو نمونه از معروفترینها هستند البته نیاز این شبکه کمی فراتر از «ایمویول» و «تورنت» است. اما این دو نرم افزار تنها به عنوان مثال عنوان گردید. هر چند در نگاه اول شاید شاید طراحی و ساخت این نوع نرم افزارها در ظاهر سخت به نظر برسد ولی باید یادآور شوم این نوع نرم افزارها جزو نرم افزارهای پیچیده و سطح بالا نبوده و نیستند.

نرم افزارهای نقطه به نقطه اولین بار توسط افرادی که مخالف ارایه قوانین کپی رایت در فضاهای مجازی بودند بکار گرفته شد. و از آن برای به اشتراگ گذاری فیلم و موسیقی بین افراد مختلف در اروپا و آمریکا مورد استفاده قرار گرفت تا از پیگرد قانونی پلیس آمریکا و همچنین اتحادیه اروپا در امان باشند. بنا به دلایلی از باز کردن بیشتر کاربرد این روش در اینجا معذورم. و تنها به این نکته اکتفا میکنم که اینترنت ماهواره ای یکی از سوراخهایی است که توسط کاربران در شبکه اینترانت ایران تحمیل میشود و با خاموش شدندش گره ای جهت مخفی نمودن این سوراخ زده میشود. در حالی که با این گره ممکن است در گوشه ای دیگر در این اینترانت «اینترنت ملی» یک سوراخ تازه در حال باز شدن باشد.

البته یک نکته ظریف را در اینجا یادآور میشوم که اینترنت ماهواره ای یکی از روشهای ایجاد حفره و سوراخ در اینترانت داخلی است. و روشهایی دیگری هم میتواند این وظیفه را به عهده گیرد. به عنوان مثال ایجاد حفره در شبکه اینترانت داخلی از نقاط مرزی کشور. و در پایان برای اینکه دوستان کمی بیشتر متوجه شوند که مطالب گفته شده تنها حرفهایی از روی خیال و توهم نبوده به این موضوع بسنده میکنم که دقت کنید شبکه اینترنت در سوریه جنگ زده و همچنین لیبی زمان جنگ چگونه به مخالفان کمک کرد و چگونه مخالفان بدون زیر ساخت دولتی از مناطق جنگی بوسیله اینترنت جهانی ارتباط مستقیم با خارج از کشور و رسانه های خبری برقرار نموده و مینمایند.

شاید کمی از نظر دوستان قسمت سوم تخیلی و دست نیافتنی به نظر برسد. ولی با اطمینان میگویم که امکان پذیر است در صورتی که یک نرم افزار مطمئن بدست حامیان حقوق بشر و دسترسی آزاد اطلاعات در خارج از ایران تولید شود. که سطح امنیت بالایی داشته باشد. و صد البته در صورت نبود این نرم افزار هر کاربر ایرانی باید به تنهایی یک دی وی بی کارت و اکانت تهیه نماید و از طریق همان اینترنت کم سرعت به اینترنت پر سرعت جهانی دسترسی یابد که هم اکنون نیز برخی از دوستان را در ایران میشناسم که از این روش بهرمند هستند.